سیزده به رقص!

ابتدا نوشت:
شمال و غرب خوزستان جاهای بسیار دیدنی و بکری دارد (بخوانید: داشت!) که برای گشت و گذار بسیار مناسب هستند.زمین هایی معمولا مملو از گندم های برداشت نشده. کلا در بهار خیلی سر سبز، همراه با نسیمی دلنشییییییییین و دلچسب.
با این اوصاف در بهار و مخصوصا در سیزده بدر یکی از گزینه های محبوب برای گردش و تفریح همین مناطق شمالی و غربی هستند.
ما هم از همین  گزینه استفاده کردیم. روز دوازدهم رفتیم بیدستان. خوب بود. جای شما بسیار خالی! جایی که رفتیم تقریبا هیچ کسی بجز ما آنجا نبود. اما شب که آقایان برادرهایم را دیدم، گفتند که فردا (یعنی سیزده بدر) بیرون نمی روند. چون همه جا بزن و برقص است! راستش خیلی حرفشان را جدی نگرفتم. اما وقتی از سیزده بدر برمیگشتیم با تعجب دیدیم که از هر گوشه و کناری عده ای مشغول تکان دادن هستند. عجیب تر این بود که بعضی ها سر جاده اصلی و بین شهری را برای پیست رقص انتخاب کرده بودند. با آهنگ های بندری و یا توشمال (موسیقی محلی بختیاری). کم کم این ذهنیت برایمان پیش آمد که نکند این هموطنان عزیز تفسیرشان از سیزده بدر چیز دیگریست. هموطنان عزیزی که در خانه شان به تکان دادن خویشتن مشغولند. در عروسی ها به تکان دادن خویشتن مشغولند و برایشان چه هنجارشکنی دلپذیری است  که در سر جاده اتوبان چهاربانده و در ملأ عام و بصورت مختلط تکان بدهند و شادی کنند و تفریحات سالم داشته باشند و سیزده برقص خوب و خوشی از خویشتنِ خویش بجا بگذارند!
پانوشت: با آرزوی توفیقات روزافزون برای هموطنان عزیز و شادزیست!

ای خدا بازم خودت هوای ما رو داشته باش…

اندر احوالات افاضات

رفته بودیم عروسی جاست فرندم. خانوم کوچیک یکسره دست و پا میزد و تنوره می کشید. هرکاری کردم آرام نشد. عروسی زهرمارم شده بود. اما خب سعی میکردم خیلی عصبانی جلوه نکنم! :|
وقت شام خانوم کوچیک همه برنج ها رو با دست پخش و پلا کرد و کمی خاطرش آسوده شد. انقدر که وقتی بلند شدم سرپا، از آستینم برنج می ریخت و در لابلای کفشم برنج موج می زد. جلو لباسم و لباسش پر از لکه چربی شد. بدون اینکه یک دانه برنج بخورد. فقط ریخت. دوغ را روی لباس خودش و من ریخت. انقدر که جلو لباس خودش خییییییس شده بود.
این حرفا رو زدم اصلا قصدم این نبود که غُر زده باشم. نه! هرگز! می خواستم درک روشنی از وضعیت داشته باشید.
در همان حین غذا خوردنم با دوستم که کنارم نشسته بود و  باردار بود، صحبت می کردم: ببین نرگسی چطور آویزونمون کرده. نمی دونم چش شده! بعد به شوخی به دوستم گفتم: اصن بچه برا چیت بود؟ بعد دوتامون خندیدیم!
در همین حین متوجه شدم دوتا دختر خانم جوان که روبروی ما نشسته اند، دارند درباره من حرف می زنند: بچه به این آرومی، خودش داره غذاشو میخوره. مامانش چقدر غر میزنه! اینکه اصلا صداش درنمیاد. راستش از افاضاتشون خیلی عصبانی شدم. خانم هایی همسن و سال خودم اما مجرد که اصلا درکی از وضعیت من نداشتند، و منو متهم کرده بودن. با خنده بهشون گفتم: مگه ندیدید چطور سالن رو گذاشت روی سرش؟ گفت: منظورت اینه که گریه می کرد؟ همون یک کم گریه رو میگی.
یکباره من این شکلی شدم: :|
اون یکی دوستم گفت: خدا صبرت بده!

پانوشت:
بنظرم یکی از سخت ترین قسمت های بچه داری تحمل حرف اطرافیان است: چرا بچه ات لاغره؟ غذا بهش بده بخوره. چرا گریه می کنه؟ بچه من که کوچیک بود اینطور و اونطور بود، مثل بچه های الان نبود. بچه ها رو لوس بار اوردید. بچه هاتون چرا اینطورن؟ چرا لباسش لک داره؟ یه لباس بهتر تنش میکردی.

به شوخی به دوستم گفتم: سرزنشم نکن، به روزت میاد!

خدایا شکرت بخاطر تمام  نعمت ها و رحمت های آشکار و پنهان

ای خدا بازم خودت هوای ما رو داشته باش…

سرکوفت

سرکوفت، بدترین چیزی ست که به سر کوفته می شود و سردرد ناشی از آن به این راحتی از بین نمی رود.
پانوشت:
چراغ زرد است، با احتیاط حرکت کنیم

ای خدا بازم خودت هوای ما رو داشته باش…

کنترل تلویزیون

خب نظم خونه مون اصلا مث اونوقتا که خانوم کوچیک نبودش، نیست. بعضی وقتا ممکنه ساعتها دنبال یه چیزی بگردیم. برای روشن تر شدن موضوع: می خواستیم بریم بیرون. کلیدها رو نبود. به خانوم کوچیک گفتم: کلیدا کجاس؟ بریم پیش مامان جون؟ خانوم کوچیک رفت از زیر کابینتها کلیدا رو آورد.
قصه رو کوتاه کنم.
حدود چهارماه قبل ما بالاخره به تکنولوژی روز مجهز شدیم و تلویزیون خریدیم. حدود یک ماه و نیمه که کنترلش گم شده. یعنی در حد خونه تکونی دنبالش گشتیم. در آخر گفتیم شاید گذاشتش تو سطل زباله! هر چی سوره قرآن بلد بودم که برای پیدا شدن گمشده خوب بود را هم خواندیم و کنترل پیدا نشد.
تا اینکه بخاری رو 
گشتم!

image
پشت بخاری. درون پایه اش!!!

اصلا باورم نمیشد که کنترل در پایه ى بخاری باشد!!!! از دریچه کوچک کنار بخاری که برای روشن و خاموش کردن بخاری استفاده میشه، کنترل رفته اونجا!
پانوشت: البته میتونید حجم خاک رو در شهر عزیزتر از جانمان اهواز نیز مشاهده کنید.
خلاصه یه ایطووووووو دختری دارم.

ای خدا بازم خودت هوای ما رو داشته باش…

خونه تکونی

خونه تکونی خر عست!
والاح… هیچ کاری هنوز واسش انجام ندادم اما فکرش منو دق داد. کاش از این چوبهای جادو داشتم که با اون چوبه به پرده ها اشاره می کردم و تمیز می شدن. به خاکها اشاره می کردم و از خانه ما رخت بر می بستند.
آرزو بر جوانان عیب نیست که!
پ ن: بذار بازم غر بزنم…

ای خدا بازم خودت هوای ما رو داشته باش…